Quien requiere sondear tu universo? Vamos Wilson, xenophobia ya zanjada.

PERFECTIONEER JE LOVER

Met de nieuwe knop kan ik mijn partner veranderen. Ik moet lachen. Mijn lover is al perfect. Hij is intelligent, romantisch, attent. Hooguit zijn avatar, dat moet ik toegeven, hij ziet eruit als een nerd. Ik begin te klikken en binnen vijf minuten heeft hij het uiterlijk van een gespierde adonis.
Ineens zie ik

ECHTE LEVEN

Ik klik en een hele lijst opties verschijnt. Nu wordt ik pas echt enthousiast. Ik verwijder zijn drukke baan en verander hem in een multi-miljonair. Met vier klikken verdwijnen zijn vrouw en kinderen in de prullenbak. Tevreden leun ik achterover: nu heeft hij meer tijd voor mij.
Nog geen seconde later is hij online. ‘Hallo schatje’, lees ik in mijn chatbox, ‘ik heb je gemist.’ Hij slaat zijn sterke armen om me heen en ik duw mijn avatarneus tegen zijn brede borstkas.’
‘Hoe was je dag?’ type ik.
‘Ik was de hele dag op de golfbaan,’ typt hij terug en begint te vertellen over zijn hole-in-one. Ik vraag naar zijn nieuwe project maar hij antwoordt niet. Ik realiseer me dat hij geen baan meer heeft. Hij begint een gedetailleerde verhandeling over de verhouding tussen de balsnelheid en de graslengte. Mijn gedachten dwalen af, ik check mijn e-mail. Mijn lover merkt niets, hij gaat inmiddels helemaal op in een betoog over de wegligging van zijn Cabrio. Ik loop even weg om een wijntje te halen. Als ik terugkom lees ik:
‘Waarom kom je niet hierheen? Laat ik je mijn landgoed zien.’
Van schrik mors ik wijn op mijn toetsenbord.
‘Ik kan niet zomaar weg’, zeg ik, ‘druk, deadline, snap je.’
‘O maar liefje,’ zucht hij, ‘werken hoeft niet meer, ik geef je alles wat je wilt. Morgen stuur ik mijn privévliegtuig, om je op te halen.’
Mijn hart klopt nu als een razende in mijn keel. Met trillende handen type ik: ‘Ik moet gaan slapen, het is laat. Kusjes.’ Voor hij kan reageren log ik uit.
Verdwaasd blijf ik nog een paar minuten naar het grijze scherm staren. Dan sta ik op, trek mijn pyjama aan en slof naar de badkamer.
Ik kijk in de spiegel.
Gedachteloos haal ik mijn vingers door mijn lange blonde haar.

As am I.

I used to be pretty. But then I made the land pretty and that’s not why a young man comes to a pretty woman. That knowledge came late, far too late, to salvage what pieces of me might be worthy.

The land grew lush and I grew greedy, intent on taking it all. I should have concerned myself with simply being. He told me this thing, though it seemed always about him, never about me, and ever about my obsession.

It’s strange how such beauty wraps itself in thorns, seemingly shy, an accident, nature’s way to protect her own, to remind me to take care. And so I paid obeisance, gloved and swaddled, judgmental, this unworthy, that not. Poisoning with my love.

Gaia, our Mother, isn’t shy. I know that now. She is a warrior, armed to the teeth, belligerent, daring all and sundry, and she cradles her own with capricious heat and cleansing cold. I danced the dance to rhythms and cadence artificial, discordant, a drum line of demands.

Patient, she allowed me to coax largesse from her fragile bosom, with prideful, boastful ease. My helpmate rode the coattails of that fickle glory, supportive in his own way, even as I distanced myself under a mantle of hubris. But I think he knew her better than I, and he feared for me, then feared more for himself.

Edge-sharp now, my soul. Fractured, that mirror of me – and him – gone. Forever.

Forever has depth, dimension, unlike the land which is ephemeral … unlike him.

I could fill that empty place, should I choose, with memories, but those spaces, so carefully, yet wantonly cored from solid will and intent, will remain a shadow. The Mother, my mistress, allows for choices. So he chose to leave me, to leave this landscape we’d suffered and abused and misconstrued, a final act to a play in zero parts. False beginnings lead to even falser endings.

So I give back to my mistress her own, let her do with him as she will.

I will leave them now, together at last. I was once a spirit with youth and vanity, but I made a choice. I can do so again.

Today I choose regret.