Morgen weer een dag
Vandaag zat ik onder een tegel. Ik had behoefte aan een plekje voor mij alleen en ben uiteindelijk daar terecht gekomen; een losliggende tegel in een verzakt gedeelte van een voetpad. Ik had een paar wormen en pissebedden verwacht en misschien wel een enkele oorwurm, maar er zat niks. Heerlijk. Zodra het begon te regenen werd me duidelijk waarom. Al het water verzamelde zich boven en onder deze tegel en zakte op het diepste punt verder de grond in. Ik zakte langzaam maar zeker mee tot ik uiteindelijk uitkwam in het grondwater. Daar dobber ik nu nog steeds. Zo nu en dan passeer ik een andere ziel die ook niets liever wilde dan vandaag even alleen zijn, teruggetrokken onder een tegel. We groeten elkaar beleefd en verder houdt hier gelukkig iedereen zijn mond.
===================================
©Andries Wijnker, July 21, 2010 in Nederlandse verhalen Tweet This Post------------------------------
Andries – my translater worked well enough that I have the “gist” of the story.
I love the need for solitude, the expectations that there might be intrusions and that mix of happiness and sadness that solitude can bring. Then finally – politeness to help you maintain that shell.
Nice.
Google translator: Today I sat under one tile. I needed a place to myself and I finally got there, a loose tile in a collapsed portion of a sidewalk. I had a few worms and woodlice expected perhaps a few earwigs, but there was nothing. Wonderful. Once the rain became clear to me why. All the water collected above and below the tile and slumped to the lowest point on the ground. I sank slowly until I finally came out into the groundwater. Since I still float. Occasionally I pass one other soul who wanted nothing better than today to be alone, withdrawn under a tile. We greet each other politely and go here keeps everyone happy his mouth.
—-
Not too bad. With a little editing the story can be translated well I think.
Prachtig verhaal Andries. Ik ken het gevoel. Ook heel verfrissend met deze hitte vanwege die regen enzo.